niedziela, 1 czerwca 2014
Rozdział 46
* Oczami Zayna *
Ból przeszedł moje ciało, chciałem wstać ale nie mogłem, bo cholernie bolało w drzwiach stanęła kobieta która mnie uratowała, nie mogłem w to uwierzyć była to Iris ona nic się nie zmieniła tylko lekko przytyła po ciąży.
- Widzę że Pan się obudził, ale w takim stanie nigdzie Pana nie wypuszczę jest taka śnieżyca
- Dziękuje że Pani mi pomogła - spojrzała się na mnie, ale odwróciła wzrok
- Nie ma za co, proszę bardzo zrobiłam Panu herbaty posłodziłam 2 łyżeczki
- Tyle właśnie słodzę
- Jak mój były narzeczony - nieświadomie powiedziała to na głos
- Czemu były ? przepraszam to nie moja sprawa
- Nic się nie stało, niestety nie żyje zginął na wyjeździe służbowym w Delhi, mam za to córeczkę Samirkę jest teraz na wsi z moją przyjaciółką
- Pewnie podobna do mamy
- Nie to czysty tatuś - uśmiechnęła się patrząc w podłogę.
Tydzień później
Mogłem już wstać i powoli chodzić, czułem się z nią tak jak kiedyś tylko że nic nie wie że ja to ja, gadaliśmy, śmialiśmy się
- Zagramy w grę -zaproponowała
- Jaką grę ?
- Kiedyś grałam z moim narzeczonym grę... może mogłabym poznać Pana imię
- J..John
- Jak brat mojej przyjaciółki, ma już 10 lat, ten czas tak leci
- O taak to fakt
- Wracając do gry, mówię ci literę a ty śpiewasz tylko że początek musi się zaczynać od danej literki co powiedziałam
- Hmm... prosta gra
- R
- Right Now
- Twój głos...Iris nie świruj proszę cię co się ze mną dzieje - chyba się zorientowała
- Ok dobra koniec gry ! - mówię
Odwróciła się i nic nie mówiła
- To ja Zayn, nie zginąłem jestem tutaj żywy
- Co ?!
- To ja twój Zayn - podszedłem do niej, łzy jej poleciały po policzkach
- 7 lat.... 7 lat żyłam w pewności że nie żyjesz, obwiniałam się o twoją śmierć bo cię tam
wyganiałam żebyś miał to z głowy, 7 lat wylanych łez i opowiadanie Samirce jakiego to miała wspaniałego tatę i chcesz mi powiedzieć że to na marne ?! to co przeżywałyśmy ?!
- Iris...- mi również łzy leciały strumieniem
- Nie... - poszła
* Oczami Iris *
Poszłam do siebie do pokoju, płakałam nie mogłam przestać, nadal nie mogę w to uwierzyć
po 30-tu minutach weszła do mnie Samira
- Mamuś czemu płaczesz ?
- Z tęsknoty córciu - przytuliłam ją do siebie
- Też tęskniłam, fajny jest ten Pan co siedzi w salonie , lubię go
- Tak ? - otarłam łzy
- Tak opowiada mi fajne historie
- A gdzie jest wujo Harry ?
- Tylko mnie wysadził
- Rozumiem, jak lubisz tego Pana to idź do niego
- Mogę ?
- Jasne - pognała do niego jak z procy
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)


Brak komentarzy:
Prześlij komentarz