niedziela, 30 marca 2014

Rozdział 8

* Oczami Iris *

Obudziłam się, nie wiedziałam co się dzieje ból mojego ciała był jeszcze gorszy, siedziała przy mnie Katerin ale nie
mogłam nic,cała warga mnie bolała tak samo jak głowa i brzuch.

-K..Kate...- powiedziałam z wysiłkiem
- Iris nie może się to tak ciągnąć jak ty wyglądasz dzisiaj miałaś wyjść i co no i musisz tu siedzieć !- powiedziała
- Ale...
- Nic nie mów.... tylko nie może się to tak ciągnąć
- Wiem
Do pokoju wszedł Niall z Lou
- Hej Katerin - powiedział Lou
- Cześć, Louis może niech ona pójdzie ze mną ja będę się nią zajmować przynajmniej będę miała wszystko pod kontrolą
- Chyba będziemy - powiedział Niall
- Owszem tak- uśmiechnęła się do blondyna
- Nie wiem, ona jest serio w kiepskim stanie- powiedział Tomlinson patrząc na moją kartę
- Ale ja i Katerin jak dobrze zapamiętałem ? - zapytał się jej z uśmiechem ja tylko się spojrzałam ciężko było mi się uśmiechnąć
- Tak dobrze zapamiętałeś - powiedziała
- No właśnie to ja i Katerin będziemy się nią zajmować a ten koleś no to nie będzie już wchodzić bo ja z moim przyjacielem
tego dopilnujemy
- Nie Niall, jak muszę tu siedzieć to muszę !
- Iris, przestań ! - Katerin chciała mnie ostrzec wzrokiem
- Louis błagam cię zgódź się - prosił Niall
- Dobrze ale...
- Ale co ... - powiedział
- Będę codziennie zaglądać !- spojrzał się na mnie z uśmiechem
- Dobrze nie ma problemu, Niall ja muszę jechać brata zostawiłam z babcią a ona jest chora ale ...
- Idź ! - uśmiechnął się
- Dzięki to my na was czekamy

Louis przyniósł mi ubranie
Ubranie Iris
Niall nie mógł pomóc mi się ubrać więc poprosiłam jedną z pielęgniarek o pomoc,
ledwie co szłam wszystko mnie bolało, chciałam dowiedzieć się co tam u Zayna ale nie mogłam się o to zapytać,
szczerze w głębi trochę  go polubiłam ale nie mogę tego pokazywać, nie wiem co się ze mną dzieje
jak do mnie do szpitala zajrzała Katerin i jak wszyscy w trójkę gadaliśmy było fajnie taki jeden dzień bez problemów
ani bez niczego tylko zwykły dzień spędzony w szpitalu, ale było mineło nie ma co wspominać moje życie jest inne
wszystko to jest na śmierć i życie, i nie mogę się nad nikim rozczulać.
- Gotowa ? - zapytał
- Tak, tylko pomóż mi proszę cię sama nie dam rady !
- Wiem o tym chodź
Wziął mnie po ramię, chciałam być w końcu w domu w moim własnym łóżku i w moim własnym pokoju.

* Oczami Zayna *

Otworzyłem oczy, było pusto i dziwnie nie było nawet do kogo ust otworzyć ani się podroczyć, ciekawe jak się czuje Iris
w sumie co mnie to obchodzi nawet nie powinno mnie to obchodzić, chciałem pogadać z Lou ale jeszcze nie miał chyba obchodu
albo był tylko ja pewnie spałem, patrzyłem się w sufit rozmyślając dlaczego nie mogłem po prostu normalnie jak człowiek wtedy odjechać tak to by nic się nie stało ja nie musiałbym tu leżeć i opłakiwać że nie mogę zapalić a w chuj chce mi się palić
i może ten popieprzony Derek by jej tak nie zakatował szczerze wcześniej czułem tylko w tym zabawę ale teraz sobie wyobrażam
co ona ma z tym człowiekiem. Do pokoju weszła pielęgniarka zmieniła mi kroplówkę.
- Mogłaby Pani zawołać doktora Tomlinsona ?
- Oczywiście - i tak przyszła tak samo wyszła.
Czekałem chyba z 15 minut na niego.
- Jak się czujesz Zayn ?- usiadł na krześle
- Lepiej, co tam u ciebie
- Nadal pełno pracy, Iris już poszła do domu
- W takim stanie ją wypuściłeś ?
- Jej znajomi chcieli i obiecali że będą się opiekować nią, ja codziennie będę do niej jeździć a po drugie tutaj nie ma
gwarancji że ten psychopata przyjdzie
- No racja...
- A co ty tak się o nią martwisz ?
- Ja się nie martwię
- Człowieku jak Tom się dowie to cię zabije
- Kurwa Louis no chyba ci kurwa mówię że nic do niej nie czuje ani się o nią nie martwię
- No ja myślę bo wtedy obydwoje mamy wpierdol i to nie delikatny
- Wiem wiem, nie przypominaj mi o tym !
- Miej na nią wyjebane to jest wróg i tyle - powiedział z powagą
- Ale nawet sympatyczny wróg- zaśmiałem się
- Taak ale pamiętaj jak trzeba zabić... to trzeba - wzdychał patrząc się w podłogę
- Louis wypuść mnie z tego szpitala !
- Pojebało cię człowieku jeszcze dwa dni tu leżysz !
Super dwa dni bez palenia przecież ten głód nikotynowy mnie dobije do końca, nie pozostało mi nic innego niż czekać.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz